«ای کاش می شد تا تو را در مامن گمنامیت رها کنیم و بگذریم که تو اینچنین میخواستی .اما ای عزیز اجر تو در کتمان کردن است و اجر ما در افشا کردن تا تاریخ در افق وجود تو قله های بلند تکامل انسانی را ببیند .» "سید شهیدان اهل قلم سید مرتضی آوینی"

با گشت و گذار در گلزارهای شهدا به شهدایی برخورد کرديم که اگر چه پیکر مطهرشان در آنجا دفن است اما نام و تصویرشان بر سر مزار دیده نمی شود، وقتی جستجو می کنید متوجه خواهید شد این شهیدان در وصیت نامه هایشان از خانواده های خود خواسته اند که نامشان و تصویرشان را بر روی قبور مطهرشان ننویسند یکی از این شهدا، شهید محسن فیض آبادی است.

در ضلع شرقی قطعه 28 گلزار شهدای بهشت زهرا (س) در بین سنگ مزار شهدای این قطعه به سنگ مزاری ساده و بدون هر گونه نوشته ای بر می خوریم که تعجب هر بیننده ای را بر می انگیزد.

شهید محسن فیض آبادی که سر مزار برادرش محمود فیض آبادی (قطعه 28 ردیف 104 شماره 3) می آمده با دیدن مزار شهدای گمنام در وصیت نامه خود نوشته است:خانوادۀ عزیزم ، این موضوع را باید بگویم که موقع شهید شدن من لباس مشکی و تیره نپوشید بلکه لباس روشن و شاد بپوشید و اگر جنازه من بدستتان رسید از شما می خواهم که سنگ قبرم را بی نام ونشان بگذارید و تابلویی که بالای سر من می گذارید عکس و نام و نشانی از من در آن نگذارید چون من آرزو دارم شهیدی گمنام باشم. و این را هم بگویم که هر وقت خواستید به بهشت زهرا(س) بیایید اول بر سر مزار برادرم محمود بروید بعد بیایید پهلوی من، حتی اگر شده در روز تشیییع جنازه من باشد و امیدوارم که همیشه به یاد خدا باشید زیرا خداوند آرام بخش دلهاست.
 
روحمان با یادشان شاد.