به گزارش پایگاه اطلاع رسانی گلزار شهدای تهران ، تنها زنگ زندگی اش،زنگ انتظار است.زنگ خانه،زنگ تلفن همه شان بوی دلهره آور انتظار می دهند.در همه تشییع های شهدای گمنام،چون کبوتری بی قرار گرداگرد تابوتها می چرخد و با یک عکس قاب شده در دست،به دنبال گمنام 61 ،هیجده ساله،از سومار می گردد...

فقط یک بند انگشت،فقط یک پلاک ،تنها راه آرام یافتن دل غمگین و بی تاب مادری است که بوی پیراهن یوسفش  سالها است او را آواره دشت و بیابانهای سرزمینهای بی غروب غرب کرده است ...

تمام وجودش یکپارچه تمنا است،تمنای یافتن نشانی هر چند کوچک و پایان همه چشم انتظاریها. او وچشمان فرزند ندیده اش ،مدتهای مدیدی است ، لحظه لحظه عمر را در تب وتاب ندیدن ها گزارانیده اند. اومادر شهید جاویدالاثر بهروز صبوری است که نقل حکایتش ،حکایت جستجو و نرسیدن است.حکایت آوارگی درمیان شیار صخره ها و کنج بوته ها است. حکایت چشم دوختن به افق غبار آلود گمنامی است...
مادر شهید بهروز صبوری



او داستان انتظارش را با معرفی خود آغاز می کند  واینکه مادر یک شهید جاوید الاثر است .زرین تاج بهرامی اصالتا اهل زنجان است و سالهایی بس طولانی است که در تهران روزگار می گزراند.بهروزش را که درست 17 سال و20 روزش بوده به خدا سپرده وتا کنون نشانی از او بدستش نرسیده است...

بهروزم 25 بهمن سال 43 به دنیا اومد.روزی که قرار بود به دنیا بیاد،با یکی از فامیلها رفتیم بیمارستان.دکتر گفت برو 12 شب این بچه به دنیا می یاد.اون موقع اتوبوسهادو طبقه بودن،سوار اتوبوس دو طبقه شدیم و بر گشتیم خونه.ولی تو خونه حالم دوباره بد شد و بچه تو خونه به دنیا اومد.عموش اون روزا رفته بود کربلا و تربت امام حسین آورده بود.وقتی به دنیا اومد تربت رو مالیدیم به لباش.
7 سالش که شد ،مادراو از زیر قرآن رد کرد و رهسپار مدرسه گردید.رسم هر ساله شان رد شدن از زیر قرآن در اول مهر بود.اما آن سال اخر دیگر نبود تا رسم هر ساله باز تکرار شود و دعاهای مادر بدرقه راهش گردد...

بهروز هنوز دیپلم نگفته بود.فقط یک امتحانش مونده بود.اومد خونه و به باباش گفت که بابا ،امام خمینی گفته 18 ساله ها باید برن جبهه. اجازه بده که منم برم جبهه.باباش گفت که من نمی تونم چیزی بگم.برو مادرت رو راضی کن.اومد دو زانو نشست روبروم گفت مامان چیزی نگو دیگه.منو نگاه کرد منم اونو نگاه کردم وچیزی نگفتم نگو آخرین نگاهامون بوده بهم.دفعه قبلش سال 60 بود که یه دفعه از مدرسه بهم زنگ زدن که مادر صبوری ،بهروز می خواد از راه آهن بره جبهه.باباش تکنسین بیمارستان بود واون روز هم کشیک بود.رفتم راه آهن.سی وخورده ای تا از این دانش آموزها از مدرسه اومده بودن که اعزام بشن.رفتم جلو وگفتم بهروز تو کجا داری می ری؟گفت مامان آبروی منو نبر بزار حداقل برم از مدیرمون اجازه بگیرم.رفت وبرنگشت.رفتم گفتم آقا بچه ام داره می ره.گفت برو پیداش کن.رفتم تمام کوپه ها رو گشتم ولی پیداش نکردم.من گریه کنون اومدم اونم خونه بعدا بهم گفت که منم گریه کنون رفتم جنوب
 
شهید بهروز صبوری



17 روز طول نکشید که بهروز دلش طاقت نیاورد و عزم خانه وکاشانه کرد.خواب آشفته ای که از مادر دیده بود ،دلش را بی تاب کرده و او را وادار به برگشت کرده بود...

گفتم چرا برگشتی گفت مامان خواب دیدم مریض شدی برگشتم.ما ترکها خیلی به بچه هامون علاقه داریم .البته همه علاقه دارن ولی ما بی اندازه علاقه داریم دیگه تا اون حد که باباش بعد شهادتش طاقت نیاورد و19 ماه بعد شهادت بهروز تو سن 49 سالگی ایست قلبی کرد وفوت کرد.بار دوم مهر سال 61که امام گفته بود باید 18 ساله ها برن جبهه واین اومد که از من اجازه بگیره،گفت مامان رو حرف امام نمی تونید حرفی بزنید.من هیچی نگفتم .پا شد دستهاشو زد بهم.گفت بابا،مامان سکوت کرده،سکوت علامت رضا است.بزار من برم.کتاباشو گذاشت تو ساک گفت مامان من می رم 20 روز دیگه بر می گردم.اون روز که داشت می رفت از زیر قرآن ردش کردم ولی دیگه بیرون نرفتم گفتم اگه بیرون برم این منو می بینه جفتمون گریمون می گیره.پسر کوچیکم می گفت مامان داداش بهروزکه داشت می رفت همش پشت سرش رو نگاه می کرد.ولی الان دلم می سوزه می گم کاش تا هر کجا که می شد برا بدرقه اش می رفتم.رفت که 20 روزه برگرده .20 روزش شد 31 سال که برای من 300 سال گذشت.خدا شاهده برای شهید شدنش نیست که اینو می گم.فقط برای اینکه هیچی تو دستم نیست .آواره قطعه های شهدای گمنامم.وقت وبی وقت وسط هفته ها،پنج شنبه ها.همینجور آواره ام.الان هم هر وقت گمنامها می یان تن من ،قلب من می لرزه .تا اونها جا به جا بشن ومعرفی بشن وبه خاک بسپارنشون اونوقته که من دوباره آروم بگیرم.

مادر شهید بهروز صبوری در تشییع شهدای گمنام



مادر آنقدر دلتنگ یک سنگ نشان بود که مزاری خالی را به یاد بهروز طلب می کند.به او گفته می شود ،چنانچه مایل باشد میتوانند مزار شهید گمنامی را با سنگ نوشته ای از نام و نشان بهروز برایش آماده سازند،تا بی قراریهایش کمی قرار یابد و اشکهایش بر روی سنگ آن مزار به یادگار بماند...

یه روز اومدم گفتم من می خوام یه مزار خالی به من بدید که هر وقت بهروز رو آوردن اونجا دفن بشه.گفتن که می خوای بهت یه پسر خونده بدیم؟اول متوجه نشدم که چی می گن.گفتن که زیر این سنگ یه گمنام 61 ای هست ما می تونیم سنگ مزارش رو به عنوان یادبود بهروز برات تعویض کنیم.منم گفتم چه بهتر.ولی خدا شاهده همیشه اول برا اون پسر خونده ام نماز می خونم و دعا می کنم بعد برای بهروز خودم.

سنگ یادبود شهید بهروز صبوری در قطعه 27 گلزار شهدای بهشت زهرا س



  23 سال طول کشید تا بهروز را شهید نامیدند.مادر با تمام عشق وعلاقه ای که به فرزندش داشت،آن را پذیرفت ویک هفته بعد مراسم جشن عروسی نمادینی را با تمام رسم ورسومات معمولش برای بهروز برگزار کرد تا آرزوی  چنین جشنی بر دلش نمانده و با یادش آرام گیرد...

سال 84 ، بعد از 23 سال ما رو به همراه تعدادی دیگه از مادر وپدرهای شهدای گمنام به مشهد دعوت کردن واونجا بهمون گفتن که اینها شهیدن و دیگه بر نمی گردن.برین براشون یاد بود بگیرین.تا اون موقع امید داشتیم .فکر می کردیم شاید برگرده.شاید تو زندانهای مخفی عراق باشه.ولی وقتی قطعی گفتن،منم براش یاد بود عروسی گرفتم .حجله گذاشتم براش. براش حنا بندون برگزار کردم.یه لگن حنا خیس کردم و همه فامیلها دوست اشنا وهمرزماش رو دعوت کردم.خیلیها از زنجان از این ور از اون ور اومده بودن.اول رفتیم مسجد واز مسجد هم رفتیم سالن وبعدش اومدیم تو خونه.دخترهای جوون ،پسر های جوون کف دستشون به خاطره بهروز حنا گزاشتن .آخه این رسم حنابندون ترکها است.وسایل عقدشم دوستاش بردن تو مسجد قشنگ چیدن و درستش کردن.خوب چون پدر نداشت خیلی باشکوه برگزارش کردیم.
پدر در همان روزهای نخست به مادر گفت که می داند که بهروزشان دیگر بر نمی گردد.غم از دست دادن فرزند آنقدر برایش سنگین بود که دیگر طاقت نیاورد وخیلی زود خود را به بهروز رسانید...

همون روزهای اول که ساکش رو برای ما آوردن.پدرش مشهد بود وقتی برگشت گفت من مشهد یه خوابی دیدم.می دونم که بهروز دیگه بر نمی گرده.منتظرش نباشین.به من هم گفت که دلت رو بده به حضرت زینب .اون که تو یه روز این همه شهید داده .ما هم یکی رو دادیم دیگه.ولی اون طاقت نیاورد و19 ماه بعد ایست قلبی کردوبه رحمت خدا رفت.با چشمهایی باز ومنتظر.الان 29 ساله که پدرش نیست و31 ساله که بهروزم گمنامه .الان پیش مادرش فاطمه زهرا است.من رو هم پیش مادرش رو سفید کرده و هم پیش ملت.من ازش راضی ام خدا هم ازش راضی باشه.23 سال مسافرت نرفتم .می گفتم اگه بچه ام بیاد می یاد می بینه که من نیستم.ولی بعد 23 سال که خبرش قطعی شد شروع کردم به مکه وکربلا رفتن.ولی خوب پدرش که نبود .غم نبودنش رو شونه های من خیلی سنگینی می کرد.خوب زن وشوهر شریک غم وشادی های همن.ولی من این غمو تنهایی به دوش کشیدم.اونم 31 سال.فقط آقای خامنه ای ما رو درک می کنه وقتی که می گه چقدر سخته خانواده‌ای مفقودالاثر داشته باشه خانواده‌ای که نمی‌دونه جوانش زنده است یا نه، هر لحظه‌ای برای آنها مثل شب عملیاته .با اینکه خدا خیلی مهربونه ولی خیلی سخته

شهید گمنام در آغوش مادر شهید بهروز صبوری



غم نبود بهروز ونداشتن کوچکترین نشانه ای از او که دل را در بی تابی ها آرام کند،مادر را آواره دشتها و کوههای غرب و سوما ر کرده است.آنقدر بی تاب است که از 8 سال تا کنون هر سال چندین بار خود را به سومار می رساند و بهروز را با تمام وجودش فر یاد می زند...

بهروز بابای جوونش رو قربانی خودش کرد منم که آواره دشت وبیابونم.تو خونه نمی تونم بشینم .بچه ها می گن نرو مامان .می گم نمی تونم .اصلا تو خونه قرار ندارم.اون موقع که یه نامه به من دادن با یه ساک ما فکر کردیم پیکرش رو هم برامون می یارن.همون موقع هم داییش که ارتشی بود رفت وکلی گشت ولی پیداش نکرد.الان هم هنوزه که هنوزه کسی نمی دونه که بهروز من کجا شهید شده.فقط می گن سومار.اونهاییم که از مدرسه با بهروز اعزام شدن 8 نفر برگشتن که یکیشون سر نداشت وبقیه همه گمنام هستن.سومار که می ریم ،می گن تو هر نقطه اینجا یه جوون شهید شده.از اونجا خیلی پوکه فشنگ وخمپاره آوردم.یه موزه کوچیک تو خونه ام درست کردم مثله یه مزار همه یادگاریها و عکسها رو گذاشتم توش.برا دل خودم دیگه.

در ودیوار خانه اش همه نشانی از بهروز است برایش.در ودیوار های کهنه ای که به صبر مادر و گاهی به بی تابی هایش عادت کرده اندو دری که منتظر دق البابی است  تا خبری از بهروز به مادر برساند.والبته درخت انجیر وسط باغچه که هنوز هم به یاد بهروز انجیر می دهد و کام تلخ مادر را گاه شیرین می کند...

الان 53 ساله که تو همون خونه که بهروز به دنیا اومده زندگی می کنم.تو همون محله .به خاطر خاطره پدر وپسر.اصلا نمی تونم اون خونه رو عوض کنم.همه جای خونه منو یاد بهروز می اندازه.کارهایی که تو خونه می کرد.قبل از اینکه خبر شهادتش قطعی بشه که از خونه جم نمی خوردم .می گفتم بهروز خونه رو می شناسه ولی چهره منو ممکنه بعد از این همه مدت نشناسه.بیاد وببینه کسی خونه نیست.تو باغچه خونه یه روز یه درخت انجیر آورد وکاشت.الان اون انجیر بزرگ شده وشاخ وبرگاش یه سمت خونه ماست ویه سمتش خونه همسایه.هر وقت انجیر می ده انجیر هاشو می دم به مهمونای بهروز که می یان خونمون
با اینکه بهروز نیست ولی مادر همه جا او را در کنار خویش احساس می کند.در خانه ،در حج در سرزمینهای بی غروب غرب .بهروز مادر را تنها نگذاشته است .همه جا با اوست.حتی آن هنگام که در جمع است ولی بی بهروز تنها است...
همه جا احساسش می کنم.یک سال ونیم بود که گم شده بود،من پشته بوم داشتم کارهامو می کردم.یهو صداش رو شنیدم که گفت مامان ،مامان.بدنم شروع کرد به لرزیدن.اومدم پایین وتا سرکوچه رفتم وبرگشتم.اون موقع ها که می رم سومار بیشتر از هر موقعی احساسش می کنم.می گم تو رو خدا از دور و بر من برین بزارین من با بچه ام تنها باشم.چهار سال پیش که رفته بودم مکه ،تو قبرستان بقیع خیلی گریه کردم.گفتم بی بی جان بهروز رو سپردمش به شما.شب خواب دیدم که یه جایی هستم که دارن کلی جنازه می یارن.رفتم جلو اسم بهروز رو گفتم.گفتن خانم اون هنوز تو خاکه عراقه.همون لحظه از خواب پریدم وشروع کردم به گریه کردن.هم اتاقیم که مادر 2 شهید بود بهم گفت خانم فاطمه زهرا بهت فهموند که بچه ات تو خاک امام حسینه.چرا گریه می کنی.ساکت شدم.همون موقع دخترم از تهران تماس گرفت که یکی از فامیلهامون خواب دیده که بهروز ایستاده سر خیابون .گفته بوده بهروز اینجا چرا وایستادی.گفته که مامانم مکه است منتظر مامانم هستم.این بچه الان اینجا وایستاده من می دونم فقط من نمی بینمش.بچه من همه جا با منه.من فقط الان منتظرم که بچه ام برگرده.حتی شده یه بند انگشت. حتی شده یک پلاک.من الان آواره بیابونهای سومار وغرب هستم.الان 8 ساله. خوب باز راضیم به رضای خدا ولی خیلی سخته

دانشگاه شهید بهشتی وتششیع شهدای گمنام


ترکهای قلب مادر بهروز از چشمان غمگین  به نم نشسته وصوت حزین و سوزناکش کاملا هویدا است.آنجا که اشک می ریزد و از تشییع شهدای گمنامی می گوید که بهروز درمیان انها نیست ولی دل مادر در میان تابوتهای هم شکل و هم رنگ به جستجوی جگر گوشه خویش است...

الان هم هنوز هر بار که گمنام می یارن ،قلب من می اوفته به تپش.می گم خدایا چی می شد یه بار می اومد راحت می شدم.نه تنها من بلکه همه مادرهای گمنام .قبل از اینکه شهدای گمنام رو به خاک بسپارن ،خودم می رم معراج باهاشون وداع می کنم.مسئول معراج می گه مادر هر وقت بهروزت بیاد بهت خبر می دیم.می گم می دونم ولی اینها با بهروز برای من فرقی ندارن.اون وقته که سبک می شم و دلتنگیم برطرف می شه.بعضی وقتها نصفه شبها بیدار می شم.به یادش می افتم.قلبم می گیره.عید که می شه عکسش رو می زارم جلوم می گم مامان عیدت مبارک.خلاصه سخته دیگه خیلی سخته.ولی به هر حال هر هفته هم سعی می کنم بیام سر مزار شهدای گمنام.اینها برای من با بهروز فرقی ندارن که.اینها هم بچه های من هستن.برای دیگران هم می گم که چرا نمی آیید به این گمنامها سر بزنید.آخه اینها غریب هستن.مادر ندارن.زائر ندارن.

صورت چین خورده وچشمان اشک بار مادر هیچ چیز را جز یک خبر ، طلب نمی کنند.او آرزویی دور ودراز ندارد .فقط به انتظار یک نشان از بهروز روزگار می گزراند.نشانی که او را تا دوردست ترین دشتها وبیابانهاکشانیده است...

تنها آرزویی که دارم اینه که هرچه زودتر حضرت مهدی ظهور کنن که اگه صلاح دونستن این نوکراشون هم به خونه برسونن.فقط اون می تونه کس دیگه نمی تونه.آرزو داشتم بچه مو داماد کنم.ولی خوب نشد.الان فقط می خوام یک لحظه ببینمش و چشمامو ببندم واز دنیا برم.خوب می دونید که یه جوون برای مادر پدرش خیلی ارزش داره.جوون های ما در واقع ستون خونه ما بودن .در حالی که الان خیلی احتیاج به بچه ام دارم.من از بچه ام گذشتم،در حالی که یه ناخونش رو به کل دنیا نمی دم.ولی دیدم خوب خاک کشورم در خطره.می گفت مامان پس من نرم ،اون نره پس کی بره.الانم من به بهروز می گم مامان جان من خسته نشدم،اونقدر انتظار می کشم که اگه خدا جون منو گرفت که هیج ولی اگه هنوز نگرفت باز انتظار می کشم.می دونم که دیگه اون قد وبالای بلندش رو نمی بینم ولی حداقل یه بند انگشتشو می خوام.حداقل پلاکشو می خوام.دلمم می خواد بچه های مارو هم مثله روزهای عاشورا که یاد امام حسین رو زنده می کنن،یادشون رو زنده نگه دارن.

مادر شهید بهروز صبوری و نجوای بی تابیهایش


سنگ مزار یاد بود را که می شوید و می بوسد ومی بوید.با دستان لرزانش صورت بهروز را که در قاب عکسی جای گرفته وآرام به مادر چشم دوخته است ،نوازش می کند وزیر لب با آوایی حزین قربان صدقه پسرش می رود"قربونت برم بهروز جونم،قربون اون چشمهای قشنگت برم مامان.قربون اون قبر بی نام ونشونت برم مادر جون"  او 31 سال است که چنین بی تاب ودلتنگ است.31 سال است که از ته دل نخندیده وشادی بدون بهروز برایش معنا ندارد.او نمادی از "مادران انتظار" است...

سلام ودرود ما بر تمام مادران انتظاری که چون او دل به حضرت زینب سپرده اند...


استفاده از مطالب با ذکر منبع مجاز است