یاشهید      گلزار شهدای تهران     یاشهید

همان جا خبر رسيد در يكي از دهكده هاي نزديك سردشت ضد انقلاب مقداري مهمات ذخيره كرده . خلبان يك گروه مي خواست برا ي شناسايي برود . گروه را سازمان دادند. به ما هم گفتند : «شماهم در صورتي كه داوطلب باشيد مي توانيد همراه گروه برويد.

آن موقع سروان بودم و دلم مي خواست كه در اين قبيل برنامه ها شركت كنم. يك تفنگ ژ – ث و حدود چهل تير فشنگ گرفتم. هفت هشت نفر بوديم، سوار هلي كوپتر شديم . كنار اتاقكي كه توي درّه اي بود، پياده شديم. هلي كوپتر بالاي سرمان مي چرخيد، آنجا يك پيرمرد، پيرزن و كودكي زندگي مي كردند، داشتيم ازشان سوال مي كرديم كه صداي گلوله شنيدم .

آن موقع سازماندهي نداشتيم و معلوم نبود كه چه كسي فرمانده گروه است. چندتايي پاسدار بودند و چند تايي درجه دار ارتشي كه داوطلب بودند  و با شهيد چمران كار مي كردند . يك كُرد هم راهنمايمان بود. به بچه ها اشاره كردم برويم به طرف يال تا پناهگاه داشته باشيم. خلبان رفت به شهيد چمران خبر بدهد. موضعمان ثابت بود و فشنگ كم داشتيم. تا اينكه شهيد چمران همراه چند تا هلي كوپتر آمد با يوزي پياده شد و درگيري آن موقع شديد بود.

نزديك تاريك شدن هوا بود كه فهميدم خلبان (سرگرد عابدي بود ، مانند يك مشاور با شهيد چمران كار مي كرد) تير خورد. همين باعث شد هلي كوپترها نيروها را سوار كنند و بروند.  نزديك پانصد متر بين ما و آنها فاصله بود و كسي متوجه نشد كه ما در اين صحنه جا مانده ايم. نه بي سيم داشتيم ، نه نقشه و نه اصلا مي دانستيم كه در كجا هستيم. سازمانه هم نداشتيم.

خداوند متعال در بنده هايش روحيه اعتماد به نفس قرار داده . از همان اوايل متوجه آن روحيه شدم و بعدها جنبه ي عملي اش را فهميدم . اعتماد به نفس در روحيه انسان خيلي مهم است؛ براي اينكه خودش را نبازد و تا آنجا كه مي تواند،‌ از قدرت ، توان ، فكر و انديشه خود، براي مقابله با هر معضل و مشكل و خطر استفاده كند. الحمدلله اين روحيه در من بود.

البته در آن موقع عمق اين روحيه خيلي كم بود. تا اندازه اي وُسع داشتم، به لطف خدا . و به مرور مي ديدم، كه با داشتن چنين روحيه اي،‌ عمق آن بيشتر مي شود. خداوند هم به انسان هايي كه در مقابل حوادث و خطرات ايستادگي مي كنند،‌مخصوصا اگر براي خدا باشد،‌اين توفيق را مي دهد.

اگر عمل براي خدا باشد، اين موهبت بيشتر نصيب انسان مي شود.

در آنجا خود را نباختم. مي دانستم كه از نظر نظامي كارمان غلط بوده است. يعني نه سازماني داشتيم،‌نه وسابل ارتباطي،‌نه نقشه و نه قطب نما؛ هيچ چيز . براي يك شناسايي كوتاه آمده بوديم و مي خواستيم كه زود برگرديم. فكر نمي كرديم كه چنين اتفاقي بيفتد.

برگشتم و به ستون گفتم :«از همين يال بالا بكشيد،‌تا نوك آن تپه؛ تا بعدا به شما بگويم كه چه كار بايد بكنيم.

همه دنبال من آمدند. در آن حال،‌همه از من اطاعت مي كردند. بالاي تپه ،‌گفتم:« آرايش دفاع دورتا دور بگيريد.» به بچه ها گفتم كه سروان صياد شيرازي هستم و دوره ي چتربازي، رنجري و همه ي عمليات هاي نظامي را ديده ام و همه ي تخصص ها را دارم و از اين لحظه من فرمانده شما هستم.

گفتم تا صبح بايد دفاع كنيم. بعد ديدم با چهل تير نمي شد دفاع كرد. آنجا اولين جايي بود كه در منطقه جنگي دعاي مقدس امام زمان(عج) را مي خواندم. همين كه اين دعا را خواندم‌، بلافاصله طرح عمليات توي ذهنم آمد. ناگهان تمام تاكتيك هايي كه به صورت علمي خوانده بودم و هيچ وقت عملا استفاده نكرده بود، در ذهنم استنتاج شد. يعني از بين همه ي خواندني ها و دوره هايي كه ديده بودم ، ذهنم روشن شد كه كجا بايد آن ها را بكار بگيرم؛‌ آن هم تاكتيك عبور از منطقه خطر در شرايط محاصره ي دشمن بود.